I owe you, my dear friends, an apology. Well, not really. I don't really have to explain why I haven't updated for n days. You know I'm immersed with academics, extra curriculars, and everything that goes in between. So there.
Everyday, I recieve tons of text messages: quotes, good mornings, I love yous, I miss yous, let's meet somewheres, mwahs, 'musta nas, God bless yous, tanong ko langs, goodnights, and kakapalan ng mukhas. Not one day ends without me receiving one or more of each of these kinds of messages. Plus, I don't really erase them from my Inbox, especially those that are not forwarded. Heck, I'm just so sentimental.
Today is not a different day from the other days but all day long, I've been receiving distress calls and saddening messages from my friends. Here are their scenarios:
* A girl's stuck in Palma Hall because it's raining and she has no umbrella - and no driver. (Hi, Lori!)
* Another girl calls me in the midst of my Philosophy class because she's lost "in the middle of nowhere". That "nowhere" happens to be known as Katipunan Avenue.
* My blockmate's really worried that she might fail in this certain something-something. She shouldn't be worried because she's something too.
* A girl who has the same first name as my pseudonym is really sad and I badly want to comfort her, I just don't know where she is.
* A boy friend texts me - also in the midst of my Philo class - to help him choose a GE course for his advising that same moment.
* This other girl complains about her anxiously-awaited French quiz and that our Biology professor already recognizes her. 'Ayan ang may mabigat na problema!
* My athlete classmate is in the hospital because of an injury.
You might be wondering how I managed all these. Well, I couldn't really help all of them but I was able to walk out from my Philo class to save that lost girl. Still, it bothered me that couldn't do anything for the others.
So to those I wasn't able to help, I'm so sorry. I would have if I could. Love you, guys!
And to unwind after a series of unfortunate events, I shopped for a new top and a new pair of flip flops. Shopping really is the ultimate rehab.
Friday, August 26, 2005
Sunday, August 07, 2005
Pagrereklamo sa Paraiso
Waahhh!!!
Magwawala muna tayo. Ok lang 'yon, tutal minsan lang naman tayo mag-reklamo 'di ba?
So nag-aaral ka sa Unibersidad ng Pilipinas, at kumakain sa kainit-initang mundo ng Casaa kasama ang mga mahal mong kaibigan tuwing tanghali, nagsisiksikan pa kayo sa upuan lalo na kung marami pa sa mga ka-tropa ang dadating. Buti na lang at mahal mo yung mga mokong 'yon kung hindi ay mas gugustuhin mo pang kumain sa lapag ng lobby ng Palma Hall kung saan ay mahangin at maraming dumadaang mga weirdo, celebrity, aktibista, at mga papa. O 'di ba, saan ka pa?
Tapos minsan, maglalakad ka lang mag-isa tapos may ngingiti't kakaway sa'yong mga taong kilala mo sa mukha pero hindi mo alam ang pangalan - o hindi mo lang matandaan (tapos mare-realize mong 'yon pala yung pinakilala sa'yo kaninang umaga ng kaklase mo sa basketball na kaibigan ng kaibigan n'ya na katoto rin nga kaklase mo sa klase ng "paborito" mong propesor). Feeling mo tuloy, artista kang maraming fans pero nauulyanin ka lang talaga dahil sa paga-analyze ng Euler Circles sa aircon na room n'yo sa Math Building.
Meron pang times na feeling mo nawawala yung utak mo. Yung tipong lahat sila naka-raise yung kamay sa recitation tapos ikaw, nagninilay-nilay pa kung 1+1 ba talaga ay 2.
Mismong matutulog ka na lang sa gabi pagkatapos ng pangangatay sa'yo ng mga libro't readings mo sa madugong mga subjects, mangungulit pa yung kaklase mong naka-unlimited load sa sunod-sunod na pagse-send ng mga walang kwentang text messages na pipilitin mong i-save pa sa archives ng cellphone mo.
Ang traffic pa sa Katipunan tuwing umaga, kasing haba ng red tape sa mga ahensya ng gobyerno. Bakit ba naman kasi nagsisiksikan 'yang mga tinamaan ng lintang mga kotseng 'yan para makapasok sa Ateneo? Dapat kasi inaagahan, noh?!
Ang masama pa d'yan, wala ka pang makitang frozen mocha kahit saan unless dumayo ka sa College of Mass Comm. para maka-sipsip sa tanging inuming nagbibigay-buhay sa'yo.
Para bang nakakulong ka sa mundo mong tinatawag mo pang paraiso.
At wala na nang pwedeng gawin kundi mag-reklamo.
Magwawala muna tayo. Ok lang 'yon, tutal minsan lang naman tayo mag-reklamo 'di ba?
So nag-aaral ka sa Unibersidad ng Pilipinas, at kumakain sa kainit-initang mundo ng Casaa kasama ang mga mahal mong kaibigan tuwing tanghali, nagsisiksikan pa kayo sa upuan lalo na kung marami pa sa mga ka-tropa ang dadating. Buti na lang at mahal mo yung mga mokong 'yon kung hindi ay mas gugustuhin mo pang kumain sa lapag ng lobby ng Palma Hall kung saan ay mahangin at maraming dumadaang mga weirdo, celebrity, aktibista, at mga papa. O 'di ba, saan ka pa?
Tapos minsan, maglalakad ka lang mag-isa tapos may ngingiti't kakaway sa'yong mga taong kilala mo sa mukha pero hindi mo alam ang pangalan - o hindi mo lang matandaan (tapos mare-realize mong 'yon pala yung pinakilala sa'yo kaninang umaga ng kaklase mo sa basketball na kaibigan ng kaibigan n'ya na katoto rin nga kaklase mo sa klase ng "paborito" mong propesor). Feeling mo tuloy, artista kang maraming fans pero nauulyanin ka lang talaga dahil sa paga-analyze ng Euler Circles sa aircon na room n'yo sa Math Building.
Meron pang times na feeling mo nawawala yung utak mo. Yung tipong lahat sila naka-raise yung kamay sa recitation tapos ikaw, nagninilay-nilay pa kung 1+1 ba talaga ay 2.
Mismong matutulog ka na lang sa gabi pagkatapos ng pangangatay sa'yo ng mga libro't readings mo sa madugong mga subjects, mangungulit pa yung kaklase mong naka-unlimited load sa sunod-sunod na pagse-send ng mga walang kwentang text messages na pipilitin mong i-save pa sa archives ng cellphone mo.
Ang traffic pa sa Katipunan tuwing umaga, kasing haba ng red tape sa mga ahensya ng gobyerno. Bakit ba naman kasi nagsisiksikan 'yang mga tinamaan ng lintang mga kotseng 'yan para makapasok sa Ateneo? Dapat kasi inaagahan, noh?!
Ang masama pa d'yan, wala ka pang makitang frozen mocha kahit saan unless dumayo ka sa College of Mass Comm. para maka-sipsip sa tanging inuming nagbibigay-buhay sa'yo.
Para bang nakakulong ka sa mundo mong tinatawag mo pang paraiso.
At wala na nang pwedeng gawin kundi mag-reklamo.
Subscribe to:
Posts (Atom)